SBDS #2: Eerste wedstrijd

Spelen bij de Saracens:

Eerste wedstrijd

 

 

Mijn eerste wedstrijd op het allerhoogste niveau. Superspannend. “Kan ik dit wel aan? Ik rugby pas zo kort. Sam, get your shit together. Gewoon beuken en de bal niet laten vallen.” 

We spelen een oefenwedstrijd in Frankrijk tegen de nummer vier van afgelopen seizoen en hebben er net een paar uur durende reis op zitten met de bus. Persoonlijk heb ik op zijn zachtst gezegd een lichtelijke hekel aan busreizen. Misselijkheid, je benen niet kunnen strekken en het lange zitten hebben niet het beste effect op mijn lichaam, maar in deze fase nemen mijn zenuwen het over en voel ik niks anders dan spanning in mijn lijf, en vooral zin om te spelen. Ik mag in de basis beginnen. Na een flinke warming-up, begint de wedstrijd.

Eerste scrum. “Crouch, bind, set, fuuuuuuutt, penalty!” Zat ik dan. Op mijn kont. Oké, het is mij duidelijk dat de scrums hier echt meer van een prop vergen dan in Nederland. Zodra je ook maar een tel niet alles geeft, lig je. Geen tijd om te corrigeren, geen tijd om aan te passen aan de tegenstander. Domineren, zoals Gareth Gilbert mij geleerd heeft. “Godver, deze fout maak ik niet nog eens, volgende scrum is voor mij!”

Eerste scrum. “Crouch, bind, set, fuuuuuuutt, penalty!” Zat ik dan. Op mijn kont.

Het duurde ongeveer twintig minuten om een beetje aan elkaar gewend te raken. Er staan veel nieuwe speelsters op het veld en we kennen elkaar eigenlijk nog helemaal niet goed, maar na die eerste periode begint het een beetje te lopen. We spelen zonder calls in het open spel, dus dat betekent snel klaar staan, voor je kijken en het spel lezen. Aan het einde van de wedstrijd domineerden wij de scrums en stapte ik met een goed gevoel en een overwinning van het veld af. Tijd voor een feestje!

De volgende dag terug met de bus. Met een flinke kater en een lichaam dat aanvoelt alsof ik een frontale botsing met een auto heb gehad, weer vier uur in die bus zitten. Ontgroend worden bij rugby, dat is toch gewoon niet goed voor een mens! Maar de sfeer zit er goed in en het is onwijs gezellig.

De eerstvolgende training merk ik dat er wat veranderd is binnen het team. We vinden elkaar beter en er begint zich meer een team te vormen. Wat best lastig kan zijn aangezien we met 45 dames zijn. We lachen wat meer op de training en beginnen ook wat meer ontspannen te spelen. Meer op gevoel. “Dit is fantastisch, laat de competitie maar beginnen!”

‘Dit is fantastisch, laat de competitie maar beginnen!’

Samantha Martinez Gion rugbyt nog maar kort, maar besloot na drie seizoenen bij AAC toch gelijk de sprong te wagen. Een seizoen bij de Saracens in Londen. Hoe gaat dit er aan toe, waar loopt ze allemaal tegenaan, wat voor gave dingen leert ze allemaal? Je leest het in haar blog hier op de site, maar je kunt haar ook volgen op haar Instagram @s.martinezgion.

Foto: Daniel nechita