Gelijkspel in Nieuw-Zeeland: onze terugblik op een bewogen Lionstour

BIL MAB

Romain Poite blaast op zijn fluitje en dertig spelers stoppen met spelen. Ze kijken wat verbaasd rond en beginnen uiteindelijk handen te schudden. De Lions hebben net de laatste van hun tien wedstrijden gespeeld.

Deze wedstrijd, tegen de wereldkampioen All Blacks, eindigde in een verrassend 15-15 gelijkspel. De Lions wonnen vijf van hun wedstrijden, speelden twee keer gelijk en verloren drie keer. De groep van Warren Gatland is op korte tijd in heel wat hoogte- en dieptepunten geweest. RUGBY. blikt terug op de afgelopen tour, hieronder een overzicht.

Voor vertrek

De selectie van de Lions en hun trainersstaf kon rekenen op de nodige kritiek. Een gebrek aan Schotten en een voorkeursbehandeling voor de Welshmen was een van de belangrijkste punten van kritiek. Ook de afwezigheid van de Engelse kapitein Dylan Hartley was een punt van discussie.

Daarnaast was er ook kritiek op de korte voorbereidingsperiode die de spelers hadden. Een deel van de selectie was tot heel kort voor vertrek nog bezig met het afronden van de Franse Top 14 of Engelse competitie.

Het blijft gissen of meer tijd om samen te trainen het eindresultaat had kunnen veranderen, maar het had zeker het niveau van de eerste wedstrijden kunnen verbeteren.

Zwakke start

De Lions wisten in hun eerste wedstrijd de New Zealand Provincial Barbarians te verslaan, maar de 7-13 overwinning was er een om snel te vergeten. Geen continuïteit, slordigheden, zwakke scrums & mauls en een gebrek aan discipline… De wedstrijd was nog net geen blamage, maar daar is alles ook mee gezegd. Coach Waren Gatland wees naar de jetlag en het feit dat de Lions voor het eerst samenspeelden, als de oorzaken van de magere prestatie. Het antwoord van de media en rugby-experts was droogjes: ‘Had dan je spelers eerder naar Nieuw-Zeeland gevlogen…’

In de daaropvolgende wedstrijd tegen de Auckland Blues werd het dieptepunt bereikt. Het Nieuw-Zeelandse team dat in de Super Rugby de minste prestaties neerzet geeft de Lions een lesje in nederigheid. Te veel penalty’s en geel voor Liam Williams spelen ook in het voordeel van de Blues. Het wordt 22-16 voor de club, de Lions druipen af.

HEropstanding

In de derde wedstrijd tonen de Lions dat ze beter zijn dan het gênante verlies drie dagen eerder. De huidige leider in de Super Rugby wordt op elk vlak gedomineerd. Met een ijzersterke verdediging en solide line-outs geven de Lions een visitekaartje af van het Noordelijke rugby. De Crusaders hebben daarop geen antwoord en gaan 3-12 ten onder.

Helemaal ongeschonden blijven de Lions echter niet, full-back Stuart Hogg en center Jonathan Davies moeten het veld vroegtijdig verlaten met een blessure.

blessures en de ‘The geography six’

De blessures binnen de ploeg lopen naarmate de wedstrijden vorderen op. Hogg vliegt terug naar Schotland voor verder onderzoek. Rob Henshaw, George North en Ross Moriarty zullen nog even uit de roulatie zijn en Jared Payne heeft last van migraineaanvallen na een stevige klap. Gatland besluit zes extra spelers op te roepen; vier Welshmen en twee Schotten vliegen naar Nieuw-Zeeland. De reis was voor hen niet heel ver. Wales was namelijk op tour in dat deel van de regio (met wedstrijden tegen Tonga en Samoa) en de Schotse selectie was ook in het Zuidelijk halfrond.

Het zorgt voor verontwaardiging in de pers en bij de fans. ‘Niet de spelers die het verdienen, maar de spelers die in de buurt zijn worden opgeroepen’, klinkt het. Het zestal zijn officieel Lions geworden, maar krijgen in de media de bijnaam ‘The geography six’. De media speelt ook een grote rol in hun tour.

De pers

Al voor de tour begon bleek er wat fout te zitten in de communicatie. De kapiteinsaankondiging werd gelekt naar de pers, de kritiek op de ploeg was hard en, op dat moment, ongegrond.

Toen de resultaten van de Lions tegenzaten, toonden sommige kranten zich van hun kleinste kant. De NZ Herald beeldt Warren Gatland af als een clownskarikatuur. Gatland reageert gelaten. All Blacks coach Steve Hansen omschreef de cartoon als ‘teleurstellend’.

Ook de ‘The Geography six’ zorgden voor heel wat negatieve berichten in de pers. Maar deze keer volgt er wel een duidelijke reacte van Gatland. De zes spelers worden amper speeltijd gegund in de wedstrijd tegen de Hurricanes. De startende vijftien gaat fris van start, maar ziet een zekere overwinning in het laatste kwartier uit hun handen glippen. Gatland gaf toe dat hij na de negatieve berichtgeving over het zestal had besloten die spelers niet op het veld te zetten.

De jongste

Naast de fouten gingen er ook een hoop dingen ontzettend goed. De jongste speler van de ploeg, Maro Itoje, moest traditioneel zorgen voor een knuffelleeuw. In de wedstrijden tegen de All Blacks zorgde hij ook voor iets anders: de line-outcodes. Itoje kreeg heel wat verantwoordelijkheid en stelde niet teleur. Hij is daarmee een van de sleutelfiguren in de overwinning op de All Blacks.

Er zijn meer spelers die kansen krijgen en die met beide handen grijpen. Het uitvallen van Stuart Hogg is in het voordeel van Liam Williams die van de vleugel naar de full-back mag verkassen. Daar zet hij heel wat knappe prestaties neer en wordt bovendien ook de Lion die de meeste meters maakt in de afgelopen tour.

Rode kaart

De overwinning op de All Blacks is om heel wat redenen een uniek moment in de rugbygeschiedenis. Sonny Bill Williams nis de eerste speler in 50 jaar die een rode kaart krijgt in het All Blacks tenue. Het is bovendien de eerste wedstrijd sinds 2014 waarin de Kiwi’s niet tot het drukken van een try komen. De Lions tonen hun kwaliteit met twee prachtige tries en een muurvaste verdediging. Maar vooral, de All Blacks verliezen een wedstrijd. Het zorgt ervoor dat de Lions de testseries misschien kunnen winnen, de allerlaatste wedstrijd is allesbepalend.

Per ongeluk offside

Die laatste wedstrijd zorgt voor heel wat vuurwerk. De All Blacks zijn niet in staat om klinisch af te werken, iets waar ze normaal bekend om staan. Er zijn veel fouten en Beauden Barrett is geen feilloze kicker. Langs de kant van de ‘tourists’ wordt een enorme vechtlust getoond. De Lions dwingen respect af en de discipline die in het begin van de tour ontbrak, wordt wel getoond op Eden Park.

Met name een arbitraire beslissing zal nog lang worden besproken. Hadden de All Blacks de penalty moeten krijgen? Misschien wel, misschien niet. De wedstrijd is afgelopen en er valt niet veel meer aan te veranderen.

Voor het eerst sinds 1994 winnen de All Blacks niet op Eden Park, het werd zaterdag 8 juli 2017 15-15.

Gelijkspel

Gelijkspel is het lelijke eendje van de sport. Niemand is tevreden, maar als de Lions en de All Blacks terugkijken, dan kan het zijn dat dat lelijke eendje is uitgegroeid tot een zwaan. De Lions hebben met een groep die nooit eerder hebben samengespeeld de wereldkampioenen onder druk gezet en uiteindelijk net niet op de knieën gedwongen. De All Blacks waren de betere ploeg, maar konden dit kwaliteitsverschil niet doorvertalen naar het scorebord. De les in nederigheid kan de kiwi’s veel bijbrengen en nuttig blijken in de toekomst.

Sportief

Na afloop toonden beide ploegen dat rugby nog steeds de mooiste sport is. Shirts werden gewisseld, Kieran Read en Sam Warburton hielden samen de beker de lucht omhoog en beide ploegen namen de tijd om de fans te groeten en te bedanken. De dag kende geen verliezers en de vriendschappelijke manier waarop de teams na de wedstrijd rondliepen, was prachtig om zien.

Samenvatting

We laten de coach van Nieuw-Zeeland de samenvatting doen: ‘De tour,’ zo zei coach Hansen ‘was fantastische reclame voor rugby.’ Dat kunnen we enkel beamen. Het leefde op naar de hype die eraan voorafging met soms prachtig rugby, soms vreselijk rugby, maar altijd de passie en emoties die we verbinden aan rugby. De testseries eindigen in een gelijkspel. Een bizar einde van een geweldige reeks wedstrijden zonder winnaar, behalve het publiek misschien?

Voor ons is het aftellen naar de tour in Zuid-Afrika al begonnen. Nog vier jaar te gaan…