SBDS #1: Eerste indruk

Spelen bij de Saracens:

Eerste indruk

 

 

Ik doe half m’n ogen open. Mijn lichaam voelt alsof ik onder een vrachtwagen heb gelegen. Heb ik een wedstrijd gespeeld gister? Langzaam zie ik meer van de slaapkamer. Jezus, wat een bende. O ja, ik ben in Londen, en ik heb gisteren voor het eerst getraind bij de Saracens!

Spelen bij een grote club en kijken hoe het er in een rugbyland aan toe gaat: dat is het avontuur dat wij wilden opzoeken. Omdat we in een hogere competitie dan in Nederland wilden spelen waar ook het seizoen gelijk loopt, werd het Engeland. De clubkeuze was snel gemaakt aangezien onze trainster (Mara Moberg, red.) zelf bij de Saracens heeft gespeeld, dus het contact was snel gelegd. Eén keer meegetraind afgelopen winter en de keuze stond vast. Nu nog op zoek naar werk en een huis.

Zondag 23 juli 2017. Zes dagen voor wij zouden vertrekken hadden we een huis op het oog, maar we moesten nog wachten of we door de screening zouden komen. ‘Maar wat als dit huis niet doorgaat? Waar ga je dan slapen?’ vroeg mijn moeder. ‘Tja mam, dit huis wordt het gewoon.’  En dat was ook zo. Gelukkig!

‘Eén keer meegetraind afgelopen winter en de keuze stond vast’

Zaterdag 29 juli 2017. Verhuizen. Alles ingeladen in de aanhanger, gaan we op weg naar Londen. Wat een k*t werk dat verhuizen, nu eerst even een douche. F*ck, geen warm water. Nu hoor ik je denken: een lekker frisse douche is toch niet verkeerd? Klopt. Maar er is daadwerkelijk een verschil tussen ‘lekker fris’ en ijskoud. Nou ja, even afspoelen en lekker slapen.

Dinsdag 1 augustus 2017. Tas ingepakt, braaf de fietshelmpjes op het hoofd, klaar om naar de training te gaan. Telefoon in de hand met Google maps moeten we, al fietsend aan de andere kant van de weg, de juiste route naar de club vinden. Gelukkig is het letterlijk tien minuten van ons huis vandaan en een vrij ‘veilige’ route om te fietsen. Trainen doen de dames in het stadion. Prachtig. Een beetje overdonderd loop ik richting het veld. ‘Watch out!!’ Bijna ondersteboven gelopen door een paar sprinters die ook aan het trainen zijn op de baan die om het veld loopt. ‘Oeps, sorry!’

Mijn hemel, dit is rugby!!! Wat is het niveau hier hoog. Geen ballen op de grond, rust tussen oefeningen door betekent een iets minder intensieve oefening. Moe, maar extreem voldaan geniet ik nog even na van de training. Zittend, kijkend naar de meer dan 3000 lege stoelen denk ik: Hoeveel zullen er gevuld zijn voor een dameswedstrijd? Ik kan niet wachten.

‘MIJN HEMEL, dit is rugby!!!’

Samantha Martinez Gion rugbyt nog maar kort, maar besloot na drie seizoenen bij AAC toch gelijk de sprong te wagen. Een seizoen bij de Saracens in Londen. Hoe gaat dit er aan toe, waar loopt ze allemaal tegenaan, wat voor gave dingen leert ze allemaal? Je leest het in haar blog hier op de site, maar je kunt haar ook volgen op haar Instagram @s.martinezgion.